Het begin?

Bas besluit in 2000 op 18 jarige leeftijd om zich ten dienste te stellen van de maatschappij. Bas meldde zich aan op de politieacademie in Leusden en gaat uiteindelijk werken in Rotterdam  Zuid. Eigenlijk nog een jongen in de pubertijd maar hij wilde zich gaan inzetten voor een (hopelijk) veiligere leefomgeving voor de burger. Paul had ditzelfde standpunt maar realiseerde zich dit pas in 2006 op 25 jarige leeftijd. Waarna ook hij zich aanmeldt op de politieacademie maar dan in Den Haag. Hij begon tijdens zijn opleiding op een buitenbureau en verplaatste in 2011 naar Schilderswijk / Transvaal. Leuk, spannend, en behulpzaam werk, wij hebben er jaren van genoten en het was ook altijd leuk om de waardering van de geholpen burgers te zien en te horen! Maar helaas zijn er ook hele vervelende en nare situaties….

De kennismaking?

Helaas werden wij beide in 2015 door het Politie Diensten Centrum in Diemen gediagnosticeerd met chronische complexe PTSS (posttraumatische stressstoornis). In een behandelinstelling, niet ver van Amsterdam werden wij in een groep geplaatst met meerdere “politiemensen”. Allen met PTSS. Daar hebben wij elkaar dus leren kennen. Veel mensen dachten dat wij broers waren en al snel was er een band ontstaan. Na 2 jaar behandelingen gehad te hebben en door een diep dal gegaan te zijn is gebleken dat traumatherapie niet goed bij ons aansloeg. Inmiddels zijn wij beide nog steeds onder behandeling van om het dagelijks leven “draaglijk” te maken en te houden!

PTSS en fotografie?

Gezien het feit dat wij ’s nachts niet al te best slapen en overdag door alle drukte beperkt waren, en zijn, gingen wij samen fotograferen. Dit is uitgegroeid tot waar wij vandaag zijn: dé Dutch Hermanos. Nederlandse Broeders, die samen in verschillende plaatsen in Nederland hebben gediend voor de vrijheid en veiligheid van de burgers, daardoor meerdere beperkingen hebben opgelopen door PTSS. Wij proberen landelijke bekendheid te krijgen binnen bekend- en onbekend Nederland. Niet alleen op gebied van fotografie maar ook door het verspreiden van ons woord, daardoor meer mensen bewust te maken hoeveel impact het werk in de publieke sector kan hebben en natuurlijk ook de gevolgen daarvan! Mensen met PTSS – en hun gezin, zijn voor de rest van hun leven getekend.